2004 - Portuguese Triptychs

De historisch getekende straten van Lissabon hielden me in hun wurggreep. Beïnvloed door de gedachten van Fernando Pessoa, dook ik in een fase van zelfverkenning, gewapend met wat verf, papier, een canvas en een mentaal uitgedroogde geest.

‘Van mezelf niets te weten’ werd het bevrijdende mantra, terwijl ik me onderdompelde in het levendige tapijtwerk van het Portugese leven. De door de zon gekuste gevels, de ritmische fado-melodieën die door de smalle steegjes van de Bairro Alto zweefden, en de bedwelmende geur van vers gezette koffie en gebraden vis voedden mijn artistieke streven. In de stille (en minder stille, ja, zelfs oorverdovende) hoekjes van Lissabon vond ik een toevluchtsoord voor mijn creatieve vragen, een plek waar de essentie van Pessoa’s woorden diep resoneerde.

Lege vellen papier ontvouwden zich als het ware voor me als de onbeschreven pagina’s van een of ander boek. In de dans van inkt, waterverf en geperst houtskool vond ik een dialoog met de geest van de stad. Elke zwarte houtskoolveeg, een ode aan de toevallige nachtelijke ontmoetingen en de ingewikkelde dans van het lot die me naar deze betoverende plek had geleid. Mezelf leren kennen door de daad van creatie, of het besef dat ik mezelf niet kende, geleid door de filosofische introverte overpeinzingen van Pessoa, was een diepgaande verbinding met de essentie van het bestaan.

In het hart van Lissabon, te midden van kronkelende straatjes en zonovergoten pleintjes, ontwarde ik de geheimen van de stad en ontdekte verborgen aspecten van mezelf. Elke artistieke inspanning veranderde in een viering van het experimentele en onvrijwillige wezen van het leven.

Ik begon aan een project, met geperst houtskool, aquarellen en krijt, om een set triptiektekeningen op A1-formaat papier te maken.

Werken op uitgerekt papier dat aan de muur was bevestigd met tape, bood een uniek perspectief. De fysieke aard van het proces stond me toe om een stap terug te doen, te observeren en te communiceren met de tekeningen op een manier die de grenzen van een traditioneel schildersezel overstijgt.

Terwijl de triptiek vorm kreeg, werd het meer dan zomaar een verzameling tekeningen; een Portugees verhaal verdeeld in meerdere delen, een ontdekking van mijn niets zijn.

To know nothing about yourself is to live. To know yourself badly is to think. Life is an experimental journey undertaken involuntarily. It is a journey of the spirit through the material world and, since it is the spirit that travels, it is the spirit that is experienced.

– Fernando Pessoa – The Book Of Disquiet